ـ کسی که عزت نفس دارد ، هوای نفس ندارد .

ـ هر کس میل دارد نفس او همیشه زنده بماند ، باید قبل از مردن او را بمیراند .

ـ دلیل دوری مال اندوزان از خدا این است که فقط به روزی توجه دارند ، نه روزی دهنده .

ـ اگر ما خویشتن بین نمی بودیم از خویشتن بینی دیگران نمی نالیدیم .

ـ اگر می بینی کسی به روی تو لبخند نمی زند علت را در لبان فروبسته خود جستجو کن .

ـ نمی توانیم کاری کنیم که مرغان غم بالای سر ما پرواز نکنند اما می توانیم نگذاریم که روی سر ما آشیانه بسازند .

ـ هر کس طالب بهشت در دنیا باشد باید سراغ خانه خودش را بگیرد .

ـ امید داروئی است که شفا نمی دهد اما درد را قابل تحمل می کند .

ـ بردباری در زمان خشم و خوشرویی هنگام حسرت مشکل ترین کارهاست .

ـ کسانی را که از کار می نالند باید مجبور به بیکاری کرد تا به ارزش کار پی ببرند .

ـ وقتی انسان دوست واقعی دارد که خودش دوست واقعی باشد .

ـ آن که بینای عیوب خود شد از دیدن عیوب مردم کور می گردد .

ـ لحظه ای که می گویید اگر من در این کار شکست بخورم چه کار خواهم کرد ؟ همان لحظه ، لحظه ی شکست شما است .

دکتر علی شریعتی : اگر قادر نیستی خود را بالا ببری همانند سیب باش تا با افتادنت اندیشه ای را بالا ببری .

افلاطون : در آینه نگاه کن اگر صورتی زیبا داری کاری مناسب جمالت انجام ده و اگر قیافه ات نامتناسب است زشتی کردار را به زشتی صورت میفزا .

شانینگ : اگر به منحرفان اخلاق بیاموزید ، مانند آن است که به مردگان جان بخشیده اید .

زرتشت : نیکی به دیگران وظیفه نیست ، بلکه لذتی است که به خوشحالی و سلامت شما می افزاید .

گولد اسمیت : وقتی که دفعه اول یک کتاب خوب می خوانیم ، مانند آن است که با یک دوست جدید آشنا شده ایم ، وقتی که همان کتاب را دو مرتبه می خوانیم ، مانند آن است که دوست قدیمی را دوباره ملاقات کرده ایم .

ضرب المثل ژاپنی : اگر می خواهی در دنیا پیشرفت کنی ، نخست به دیگران کمک کن که پیشرفت کنند .

خوشبختی ما در سه جمله است : تجربه از دیروز ، استفاده از امروز ، امید به فردا ولی ما با سه جمله دیگر زندگی مان را تباه می کنیم : حسرت دیروز ، اتلاف امروز ، ترس از فردا

حصرت علي (ع)وقتى كه شنيد مردى دنيا را نكوهش مى كند، چنين فرمود:  

اى كسى كه دنيا را نكوهش مى كنى و حال آنكه فريفته نيرنگهاى او هستى و به دروغهايش دلباخته اى . آيا هم فريفته دنيا هستى و هم نكوهشش مى كنى آيا تو او را گناهكار مى شمارى يا او تو را گناهكار مى شمارد اين دنيا از كى عقل از سرت ربود و سرگردانت نمود از كى فريبت داد آيا به جايى كه پدرانت به خواب مرگ رفته اند و پوسيده اند تو را فريفته يا به آنجا كه مادرانت در خاك سرد غنوده اند چه بيمارانى را، با دستهايت تيمار داشتى و چه دردمندانى را پرستارى كردى . برايشان شفا طلبيدى و از پزشكان ، اوصاف بيماريشان را پرسيدى . نه داروى تو بى نيازشان كرد نه گريه هايت سودشان بخشيد. نه ترس تو فايدتى در بر داشت نه به خواست خود رسيدى و نه ، به نيروى خويش ، بيمارى از آنان دور ساختى . دنيا، براى تو از او نمونه اى ساخت كه مرگ او مرگ تو را ماند. دنيا براى كسى كه گفتارش را راست انگارد، سراى راستى است و براى كسى كه حقيقت آن را دريابد، سراى عافيت است و براى كسى كه از آن براى آخرتش توشه برگيرد، سراى توانگرى است و براى كسى كه از آن پند پذيرد، سراى اندرز و موعظه است .
دنيا نمازگاه دوستان خداست ، مصلاى ملايكه خداست ، محل نزول وحى خداست ، بازارگاه دوستان خداست كه در آن كسب رحمت كنند و سودشان بهشت است . پس چه كسى دنيا را نكوهش مى كند، در حالى كه ، دنيا خود نداى فراق در داده و خود و اهل خود را به نيستى هشدار داده محنت و بلايى را كه خود بدان گرفتار است ، نمونه محنتها و بلاهاى آخرت گردانيد و به شادمانى خود آنان را به شادمانى آخرت راه نمود شب با تندرستى گذشت و بامدادان در سختى فراز آمد. هم ترغيب كند و هم بترساند، هم بيم دهد و هم هشدار. پس ، فردا كه روز پشيمانى است ، گروهى نكوهشش كنند و جمعى در قيامت بستايندش . زيرا دنيا به يادشان آورد و آنان نيز به ياد آورند، با آنان سخن گفت ، سخنش را راست شمردند. اندرزشان داد اندرزش را پذيرا آمدند.

قال الصادق عليه السلام:

انما فرض الله الصيام ليستوى به الغنى و الفقير.

امام صادق عليه السلام فرمود:

خداوند روزه را واجب كرده تا بدين وسيله دارا و ندار (غنى و فقير) مساوى گردند.

من لا يحضره الفقيه، ج 2 ص 43، ح 1